در شرایطی که اقتصاد ایران با تورم مزمن، نوسانات ارزی و رکود تولید مواجه است، شاخصهای سنتی مانند سود خالص و رشد فروش، معیار دقیقی از سلامت بنگاههای اقتصادی به شمار نمیروند. در چنین وضعیتی، جریان نقدی واقعی حاصل از فعالیتهای اصلی شرکتها به مهمترین نشانگر پایداری مالی تبدیل شده است. یکی از شاخصهای کلیدی در این زمینه، نسبت جریان نقد عملیاتی به بدهی جاری است که نشان میدهد شرکت تا چه اندازه میتواند از محل فعالیتهای اصلی خود تعهدات کوتاهمدت مالی را پرداخت کند. میانگین کل نسبت جریان نقدی عملیاتی به بدهی جاری از ۰.۹۶ واحد در سال ۱۳۹۹ به ۰.۴۵ در سال ۱۴۰۳ رسیده است. به بیان سادهتر توان نقدینگی واقعی ۵ صنعت بزرگ کشور تقریبا نصف شده است.