کودتای ۱۸ برومر و انحلال مجلس فرانسه

ناپلئون بناپارت دهم نوامبر ۱۷۹۹ دست به کودتا زد و مجلس مشروطه این کشور را منحل کرد. این واقعه که به کودتای برومر مشهور است در واقع نقطه پایانی بر آرمان‌های انقلاب کبیر فرانسه بود. در سال ۱۷۹۹ دولت انقلاب با مشکلات پرشمار اقتصادی و نظامی روبه‌رو بود. خطر کودتای هواداران سلطنت و ژاکوبن‌های نو افزایش یافته بود. امانوئل ژوزف سیس، یکی از اعضای هیات رئیسه دولت انقلاب، اعلام کرد که فرانسه به «شمشیر برنده‌ای» نیازمند است. او خواهان مرد قدرتمندی بود که ولو با قهر، نظام جمهوری را در فرانسه تثبیت کند.بازگشت ژنرال ناپلئون از مصر، چنین امکانی را فراهم ساخت. در آن زمان دولت انقلاب عملا بدون رهبری بود. اعضای هیات رئیسه مجلس یا بازداشت یا برکنار شده بودند. سربازان ناپلئون قصر سن کلود را محاصره کردند. لویی بناپارت، برادر ناپلئون که عضو شورای رهبری هیات پانصد نفره بود، به یاری او آمد و به سربازان اطلاع داد که ناپلئون به مرگ تهدید شده است. سربازان وارد قصر شدند و نمایندگان را بیرون راندند. سرانجام زیر فشار نظامیان، شماری از نمایندگان با تغییر قانون‌اساسی موافقت کردند. دولتی موقت به رهبری سه کنسول تشکیل شد که ناپلئون نیز جزو آنان بود. بعدها با تغییرات تازه‌ای که در قانون‌اساسی ایجاد شد، ناپلئون بناپارت به حکومت رسید.