بانک مرکزی با انتشار آمار تسهیلات فرزندآوری در پنجماهه نخست ۱۴۰۴، توجه بسیاری را به خود جلب کرد؛ تسهیلاتی که هرچند با استقبال گسترده خانوادهها همراه شده، اما میان منابع محدود بانکها و فشار وامهای تکلیفی گرفتار مانده است. این وامها نه آنقدر بزرگاند که بتوانند بار واقعی هزینههای فرزندآوری را سبک کنند و نه آنقدر سریع پرداخت میشوند که سیاستهای جوانی جمعیت را از سطح شعار به مرحله عمل برسانند. در چنین شرایطی، ورود قانونگذار و بازنگری در این سیاست ضرورتی اجتنابناپذیر به نظر میرسد.