ربودن مادورو باعث فعال شدن گسلها در این کشور شده است؛
کاراکاس دوپاره شد
در پی عملیات ایالات متحده که منجر به ربایش نیکولاس مادورو شد، دولت ونزوئلا موجی از سرکوب را آغاز کرده است. این اقدامات شامل بازداشت روزنامهنگاران و استقرار نیروهای شبهنظامی برای خفه کردن هرگونه نشانهای از حمایت از برکناری این رهبر اقتدارگراست. این موج فشار همزمان با تلاشهای دلسی رودریگز، معاون سابق مادورو و رهبر جدید کشور، برای تحکیم قدرت خود بر این کشور غنی از نفت صورت میگیرد. بر اساس وضعیت اضطراری اعلامشده در روز دوشنبه (15 دی) که شهروندان ونزوئلا را از هرگونه ابراز حمایت از حمله آمریکا منع میکند، شبهنظامیان مسلح معروف به «کولِکتیوْس»ها در خیابانهای کاراکاس مستقر شدهاند.
به گزارش «سندیکای ملی کارکنان مطبوعات ونزوئلا»، بیشتر این بازداشتها در اطراف ساختمان مجلس ملی و همزمان با مراسم تحلیف دلسی رودریگز بهعنوان رئیسجمهور موقت رخ داده است. فایننشالتایمز به نقل از یک فعال حقوق بشر در کاراکاس نوشت که سرکوبها به شدت افزایش یافته و مقامات «تلفنهای مردم را بررسی میکنند تا ببینند آیا چیزی که بتوان آن را حمایت از اقدامات آمریکا تعبیر کرد، در آنها وجود دارد یا خیر.» همچنین گفته شده که «کولِکتیوْس»ها ایستهای بازرسی در اطراف پایتخت برپا کردهاند. خیابانهای شرق کاراکاس که پایگاه اپوزیسیون محسوب میشود در روزهای پس از دستگیری مادورو و تحت نظارت «کولِکتیوْس»های مسلح، عمدتا خالی از جمعیت باقی مانده است. الجزیره در گزارشی میافزاید که در ونزوئلا احساسات متمایزی در خصوص سرنوشت کشورشان و ربایش مادورو وجود دارد.
بر اساس این گزارش، فقط مردم ونزوئلا نیستند که در خصوص وقایع اخیر دچار احساسات دوپاره شدهاند، در آمریکا نیز نظرات متفاوت است. بر اساس نظرسنجی انجامشده، آمریکاییها در حمایت از عملیات ارتش این کشور برای ربودن مادورو، دچار شکاف و دودستگی شدهاند. نظرسنجی مشترک «رویترز/ایپسوس» نشان میدهد ۳۳درصد از آمریکاییها از ربودن مادورو حمایت میکنند؛ درحالیکه ۳۴درصد مخالف آن هستند و ۳۲درصد نیز نظری قطعی ندارند. این نظرسنجی حاکی از آن است که هواداران حزب جمهوریخواه و دونالد ترامپ، تمایل بسیار بیشتری به حمایت از این عملیات نظامی دارند؛ بهطوریکه ۶۵درصد از آنها موافق این اقدام هستند، درحالیکه این رقم در میان دموکراتها تنها ۱۱درصد و در میان افراد مستقل ۲۳درصد است.
در خصوص پرسش «چه کسی باید بر ونزوئلا حکومت کند»، افکار عمومی آمریکا تمایلی به تسلط واشنگتن بر این کشور ندارد. طبق نتایج نظرسنجی، ۴۳درصد با اداره ونزوئلا توسط واشنگتن تا زمان تشکیل دولت جدید در کاراکاس مخالفند؛ درحالیکه ۳۴درصد موافق و ۲۰درصد نیز نامطمئن هستند. رهبر جدید ونزوئلا برای بقا راهی دشوار و باریک در پیش دارد: او باید همزمان بقایای تندرو رژیم نیکلاس مادورو و دونالد ترامپ را راضی نگه دارد. دلسی رودریگز، چهرهای که در ساعات اولیه پس از ربوده شدن مادورو و همسرش توسط کماندوهای آمریکایی، با لحنی تند و انقلابی در تلویزیون ظاهر شد و از «حمله امپریالیستی» سخن گفت، تنها یک روز بعد تغییر رویه داد. او در مقام رئیسجمهور موقت، شاخه زیتونی به سوی ترامپ دراز کرد و از اولویت حرکت به سوی «روابط بینالمللی متوازن و محترمانه» با ایالات متحده سخن گفت.
این تغییر لحن آشکار، نمایانگر بندبازی خطرناکی است که دولت موقت و لرزان او در پیش گرفته است. رودریگز از یکسو تلاش میکند با ارائه قراردادهای نفتی جدید به شرکتهای آمریکایی، به تمایلات معاملهگرانه ترامپ پاسخ دهد و فشار واشنگتن را بدون انجام اصلاحات دموکراتیک عمیق بکاهد. اما از سوی دیگر، هرگونه کرنش در برابر آمریکا میتواند اتحاد شکننده میان قدرتمندان داخلی رژیم را از هم بپاشد. برای چهرههای تندرو و ضدامپریالیستی همچون دیوسدادو کابلو (وزیر کشور) و ولادیمیر پادرینو (وزیر دفاع) که کنترل نیروهای نظامی و امنیتی را در دست دارند، تسلیم شدن در برابر آمریکا خیانتی نابخشودنی است. ا ین در حالی است که ترامپ یک مهلت 18ماهه برای گذار تعیین کرده است.
دیوید اسمیلدی، کارشناس مسائل ونزوئلا، وضعیت او را چنین توصیف میکند: «او میان آتشبار آمریکا و آتشبار ونزوئلا گیر افتاده است.» به نظر میرسد موضوع گذار دموکراتیک که پیشتر رکن اصلی سیاست آمریکا بود، اکنون به حاشیه رفته و جای خود را به تقاضای نفت بیشتر داده است. اگر رودریگز نتواند این خواستهها را برآورده کند، به گفته ترامپ، «با وضعیتی بدتر از مادورو روبهرو خواهد شد.»
