توسعه ناتراز حومه جدید پایتخت، سطح «کیفیت زندگی» ساکنانش را تنزل داده و چالشهایی را برای شهروندان بهوجود آورده است. از اواخر دهه۹۰ بخشی از ساکنان تهران بهخاطر رشد ناگهانی و ادامهدار هزینه مسکن، به شهرهای جدید اطراف مهاجرت کردند. علت انتخاب نقاطی همچون پرند، پردیس و حتی هشتگرد در مقایسه با شهرهای قدیمیتر اطراف، تفاوت سطح قیمت و اجارهبها بین حومه قدیم و حومه جدید است. با این حال، فاکتور هزینه نسبتا پایین مسکن، تنها مزیت شهرهای جدید است که در مقابل چالشهای چهارگانه زندگی در این شهرهای گلخانهای، توانسته است مقصد مهاجرتها از تهران شود. شهروندان شهرهای جدید بزرگترین چالش خود را «کمبود شدید فرصتهای شغلی» عنوان میکنند. این عارضه باعث «وابستگی روزانه حومهنشینها» به شهر مادر یعنی تهران شده و چالش بزرگ بعدی را رقم زدهاند؛یکساعت و نیم انتظار برای مترو -بدون احتساب زمان سفر- عذابآور است. بررسیهای «دنیایاقتصاد» از زیرپوست این زندگی فرسایشی در نقاطی که «شهرهای گلخانهای» لقب گرفته، حاکی است: اصرار دولتها به احداث سریع شهرهای جدید باعث شدهاست که توسعه حومه تهران عمدتا به «احداث مجموعههای مسکونی» منجر شود، نه «شکلگیری طبیعی مجموعههای شهری». غفلت از حل این موضوع برای آینده پایتخت مخاطرهآمیز است.