جنس بحران مسکن در تهران نسبت به اواخر دهه ۹۰، تغییر کرده؛ اگر در سالهای میانی عصر جهش قیمتها در بازار ملک، دغدغه زوجهای اجارهنشین، «چگونگی پسانداز برای خرید خانهاول» بود، در حال حاضر مساله آنها با «تجهیز مالی اضطراری برای پوشش هزینه اجاره» حادتر شده است. بررسیهای «دنیایاقتصاد» از روند ناترازی هزینه مسکن نشان میدهد، با سطح متوسط اجارهبهای آپارتمان در پایتخت، حدود ۶۷ درصد از مجموع حداقل دستمزد زوجین، صرف فقط همین یک قلم نیاز ضروری معیشت میشود و در صورتی که هزینه خوراک هم به آن اضافه شود، بالای ۹۰ درصد حقوق ماهانه را میبلعد. مستاجرها برای بقای خود در این بازار عمدتا سبد مصرف ماهانهشان را بسیار محدود کردهاند و یکسری کالاها و خدمات مهم همچون پوشاک، مسافرت و تفریح و حتی هزینههای ضروری درمانی را از دایره خریدشان -هزینهکرد- خارج کردهاند. تحلیل وضعیت موجود زندگی اجارهنشینها مشخص میکند، ادامه این روند دو پیامد اقتصادی و اجتماعی به همراه دارد. از جمله اینکه محدودیت هزینهکرد این دسته از خانوارها در بازارهای مصرفی مختلف، امکان رشد اقتصادی مناسب و تقویت درآمد خانهاولیها را سلب میکند و به تمدید طولانیتر فقر مسکن میانجامد.